Çocuk daha sabırsız, daha alıngan, daha çabuk öfkeleniyor. Anne baba ise daha yorgun, daha suçlu ve çoğu zaman neyi kaçırdığını tam olarak bilmiyor.
Aslında ebeveynler çocuklarını sevmeyi bırakmadı. Ama hayat, anne babaların çocuklarına yetişebileceği boşlukları hızla daralttı. İş, geçim derdi, gündem, ekranlar, sürekli bir şeylere yetişme hâli… Evde aynı çatı altında yaşanıyor ama herkes başka bir hızda.
Bugünün anne babası sadece çocuk büyütmüyor; aynı anda iyi ebeveyn olmaya, ayakta kalmaya, güçlü görünmeye çalışıyor. Yorulduğunu söylemeye bile zamanı yok. Böyle olunca çocukla geçirilen zaman azalmasa bile, temas azalıyor.
Çocuklar bunu çok net hissediyor. Onlar anne babanın kaç saat yanında olduğuna değil, ne kadar gerçekten orada olduğuna bakıyor. Dinlenmediğini hisseden çocuk, anlaşılmadığını düşünmeye başlıyor. Bu da zamanla öfke, içine kapanma ya da dikkat çekme davranışları olarak karşımıza çıkıyor.
Anne babalar çoğu zaman “neden böyle yapıyor” diye soruyor. Oysa çocukların verdiği mesaj çoğu zaman şu:
“Beni fark et.”
Bir de şu var: Anne babaların üzerindeki mükemmel ebeveyn olma baskısı. Her şeyi doğru yapma kaygısı, hataya tahammülü azaltıyor. Ebeveyn kendine sert davrandıkça, çocuğuna karşı da daha sabırsız oluyor. Kimse isteyerek böyle olmuyor; sadece çok yoruluyor.
Burada mesele yetersizlik değil. Mesele, herkesin aynı anda çok fazla şeye yetişmeye çalışması.
Peki ne yapılabilir?
• Daha çok vakit değil, daha sahici anlar
• Nasihat yerine dinlenme
• Düzeltmek yerine önce anlamaya çalışma
• Çocuğa olduğu kadar kendine de şefkat
Çocukların mükemmel anne babalara değil, ulaşılabilir anne babalara ihtiyacı var.
Anne babalar çocuklarına değil; bu hızın içinde en çok kendilerine yetişemiyor.
